نويسنده :گيتي آذر مهر عضو هيات علمي -پژوهشي سازمان
آنچه كه انسان ها در موقعيت هاي مختلف شادي، غم، تنگناها و گشايش ها، مصايب شخصي و اجتماعي و . . . يا آن گاه كه در مقام قضاوت يا در معرض حكمي قرار مي گيرند، به زبان مي رانند، كنايه ها، امثال و حكايت هايي كه نقل مي كنند، لحن، آوا و ادبياتي كه به كار مي برندمعرّف ديدگاه هاي اجتماعي زمان، حكمتي كلي يا مصلحتي شخصي است كه منتقل مي سازند. ضرب المثل ها، كنايه ها،و متل ها به وسعت عميق و چشمگيري در ميان اقشار مختلف متداول بوده كه با ايجازي نمادگونه مفهوم مستور مثنوي هفتادمني را در گزاره اي مي گنجاند. مطالعه در اين امثال و كنايات و طبقه بندي و تحليل آنها، بر خلاف انتظار نمي تواند ما را به شناخت ديدگاهي واحد در نگرش و شيوه ي برخورد با مسايل اجتماعي رهنمون گردد با كالبد شكافي حكمت عاميانه به وجود گونه اي تناقض در انديشه و عمل مردمان پي مي بريم كه مانع ايجاد يك تصور ذهني گويا، جامع و مانع از فرهنگ غالب و بارز آن جامعه باشد، اگر چه مجموعة اين تعبيرات مبيّن فلسفة نظري و كاربردي اقوام به شمار مي رود. حكمتي كه زادۀ موقعيت ها و حاصل هدف هاي عملي باشد فاقد كليت و شمول بوده،طبعاً دسته بندي و انشاي اين افكار نمي تواند به عنوان مجموعه اي از سرمشق ها كه پاسخ گوي روحيه اي جويا، ثابت قدم، راسخ و شرافتمند باشد، به كار گرفته شود.
گيتي آذرمهر عضو هيئت علمي – پژوهشي سازمان با گردآوري صدها نمونه از اين امثال كه در محاورات روزمرة شهرستان اصفهان به كار مي رود در صدد تهية فرهنگ نامة ضرب المثل ها نبوده است بلكه در گفتار پيشواز كتاب به نقد و تحليل اين كنايات مي پردازد كه گزيده اي از اين گفتار در بالا آمده است.
كتاب « درآمدي بر حكمت عاميانه» با تيراژ 3000 جلد در بهار 1385 توسط ناشر خصوصي به چاپ رسيده است.